Musiałam podjechać na naszą bazę a skończyła mi się sieciówka. Pogoda była przepiękna, więc wsiadłam na rower. Do Zdrojów jechało mi się bosko i wykręciłam średnią 18 - na mnie to całkiem sporo. Po drodze oczywiście 'need for speed' na Jagiellońskiej i problemowy przejazd przy budowie nowej DDR. Wykończył mnie podjazd od stacji PKP na samą bazę - średnia spadła do 17 a do wjazdu na samą górę (noo, do bramy, bo była zamknięta) zabrakło mi 5 metrów ;). Powrót już nie był taki energiczny. Zmęczona weekendem i gnaniem w pierwszą stronę jechałam nieco spokojniej. Do tego podjazd przy Zamku i Jagiellońska i do domu dojechałam ze średnią 15,48. Bolący zadek, mega zmęczenie i satysfakcja z kilometrów :).

Pierwszomajowe popołudnie zarezerwowaliśmy na grilla, którego organizował mój przyjaciel Paweł. Dzień wcześniej zakupione produkty spakowaliśmy w plecaki (te kiełbasy, te napoje, folia, bułeczki) i ruszyliśmy prosto na Głębokie. Ciężki ekwipunek nie pozwalał zbyt szybko się przemieszczać a bolący zad doskwierał niesamowicie. Ale dotarliśmy. Potem piechotką na polanę, kilka godzin dobrej zabawy (w tym ciekawa historyjka: shenn.pl) i powolny powrót. Powolny przeze mnie. Przez bolący tyłek, przez zmęczenie ostatnimi rowerowymi eskapadami po zimie zupełnej bezczynności, przez zmęczone kolana (które przecież mam chore). Posprzeczaliśmy się o to bardzo. Bo przecież ja daję z siebie ile mogę a w zamian dostaję marudzenie, że się opierdzielam i przeginam. Nie tędy droga, jeśli chce się ze swoją kobietą jeszcze kiedykolwiek porowerować...

/avg 15,05/

9 rocznica śmierci Mateusza. Pojechaliśmy na jego grób do Dąbia.

Po drodze sprawdziliśmy stan budowy najdłuższej chyba DDR w naszym mieście, która kosztować ma grube pieniądze. Mam mieszane uczucia. Niby robią, ale jakieś to takie poszatkowane. Chodniki częściowo porobione. Sama ścieżka ma być chyba wylewana asfaltem czy czymś podobnym. Na razie dziura. Więc tak jak wcześniej - jeździ się chodnikami. Co jak co, ale na tej trasie na ulicę nie wyjdę. Życie mi miłe.

Na miejscu przypadkiem spotkaliśmy moich rodziców i brata. Braciszek pośmigał na obydwu rowerach. Widać było, że od dziecka nie ma "bajka" i mu troszkę brakuje ;-). Ale ma auto, którego mu zazdroszczę... Jak widać - nie można mieć wszystkiego. Później podjechaliśmy na moment do moich dzików. Chyba mnie nie poznały. Albo udawały, żebym się nie cieszyła zbytnio. Podbiegły dopiero po jakimś czasie mojego nawoływania. Za to pies, po chwili wahania, chciał mnie zjeść :(. Smuteczek. Podskoczyliśmy też do rodziny Mateusza. Oddać miskę pożyczoną jesienią (...) i zamienić parę słów. Skończyło się na herbacie, cieście, głaskaniu królika (rany, nie wiedziałam, że króliki mogą być takie ogromne!) i długim rozmawianiu. Chciałoby się dłużej, ale już 19sta a na dworze coraz zimniej.

Powrót był trudny. Po pierwsze bolesny (zad) a po drugie zimny. Jakiś lodowaty front nadciągnął nad Szczecin. Po drodze jeszcze zatrzymaliśmy się chwilę posłuchać ropuch, ale zimne powietrze pogoniło nas znad stawu szybko. Jeszcze tylko kilka chmar muszek włażących wszędzie (gdzież ach gdzież są moje okulary... pozdrawiam szczęśliwego znalazcę... :/ ) i kilka podjazdów w mieście.

Jak na moją kondycję była to trudna wyprawa...

/avg 14,85/

W drugi dzień świąt zaproszeni byliśmy na Pomorzany na obiadek. Nie chcąc zawierzać komunikacji miejskiej, jeżdżącej tego dnia jakkolwiek bądź, oraz narażać się na oblanie wiadrem przez radosną młodzież, wsiedliśmy na rowery. W tamtą stronę pędziliśmy, gdyż oczywiście byliśmy spóźnieni. Do domu jechaliśmy już spokojniej. Taka tam przejażdżka przez miasto.

A wieczorem jeszcze 3 km marszu - Adam chce mnie wykończyć ;)

avg 15,77

Wróciliśmy z rodzinnego śniadania około godziny 17 ;). Odsapnęliśmy, wyciągnęliśmy rowery, odzialiśmy się w kaski i całą resztę. Po czym okazało się, że mój wentyl ogłosił bunt na pokładzie i zarzekł się, że nie będzie współpracował. Wymiana dętki to coś, czego Adam mnie już uczył i potrafiłam zrobić to sama. Jednak okazało się, że miałam zbyt mało ćwiczeń (bo ileż razy w sezonie wymienia się dętkę) i potrzebowałam podpowiedzi. Niemniej po kilkudziesięciu minutach byliśmy w końcu gotowi. Mniejsza z tym, że żaden klej do łatek nie działał i musiałam użyć kropelki. Ciekawe jak to wpłynie na dętkę... W każdym razie porowerowaliśmy stałą trasą w stronę jeziora Głębokiego, dookoła tegoż i z powrotem. Zapomniałam już jak się jeździ i trochę ślizgałam się po igłach, piachu, szyszkach i korzeniach. Brrr... Ale satysfakcja ogromna.

A na koniec jeszcze, już po zmierzchu, 4 km szybkiego marszu. Chyba wybiliśmy wszystkie nadprogramowe kalorie ;).

Średnia prędkość 16,17 wg licznika Adama (mój wciąż bez baterii), ale nie wiem, gdzie to się wpisuje (czy nie wpisuje?).

27.04.2011
Wróciłam na bikestats. Zeszły rok minął jakoś tak niezauważalnie. Jeździłam, owszem, choć niewiele. Spisywałam dane z licznika na karteczki, to oczywiste. A potem te karteczki ginęły na moim biurku (które nadaje się tylko do podłożenia pod nie bomby). Gdzieś tam są, tylko bez dat... Więc po prostu cały rok poszedł się kopać. Cóż. Nie będę płakać nad rozlanym mlekiem, w każdym razie nie za bardzo. Ale trzeba iść do przodu, więc zaczynamy :-)

20.04.2011
Wyciągnęłam rower. Napompowałam koła. To znaczy tak mi się wydawało. Jak się ma siłę gekona, to co tu można zdziałać? Ale dało się jeździć. Popędziłam ulicami na uczelnie cyknąć jej fotkę potrzebną mi do pewnego projektu. Posiedziałam, pogrzałam się na słoneczku i wróciłam. Rower nie wyczyszczony po jesieni (wstyd...), nie nasmarowany, nie przygotowany. Ale nie rozsypał się. Ergo - dobra firma ;). I tylko w liczniku baterii brak, więc dane mocno naciągane. Wnioski - z kondycją jest gorzej niż źle. Ale damy radę.

Koło południa pojechaliśmy na Pomorzany do rodziców Adama. Wsiadłam na holendra, tak jakoś. Po drodze zajechaliśmy do Carrefoura i gdy czekałam z rowerami na zewnątrz okazało się po co mi był holender. Zaczęło padać, potem lunęło. Do domu rodziców A. jechaliśmy po mokrym. Moje błotniki dały sobie pięknie radę, natomiast Adam miał całe plecy mokre;-). Wróciliśmy po pewnym czasie, by za parę chwil wyruszyć na Wały na konkurs sztucznych ogni. Mieliśmy zostać tylko na pierwszym pokazie, ale spotkaliśmy moją rodzinkę i tak poczekaliśmy na drugi. Obydwa były przepiękne! Wracaliśmy ulicami. To był hardcore, bo wszyscy wyjeżdżali stamtąd i mimo późnej pory był tłok. Później całe szczęście rozładował się i zahaczając o Społem dotarliśmy do domku.

ps-dane z licznika mogą być błędne, ponieważ licznik miał tylko Adam a jemu on coś szwankuje i szaleje. Dlatego też nie podaję maxa, bo nie wierzę, że było 45, bo nie miało gdzie być...

Ostatnia jazda do pracy przed dłuższą przerwą w jeżdżeniu do pracy. Najbliższy miesiąc mam spędzić w Dąbiu a przecież nie będę co rano jeździła do Dąbia. Zarobiłabym się już pierwszego dnia... Także prorokuję, że dystans sierpniowy będzie lichy...

Dziś zamiast skręcić w Wojska Polskiego pojechałam lasem. A to dlatego, że celem był budynek Wydziału. Rower zaparkowałam w socjalnym i wybrałam się do lasu. To nic, że przywiozłam trzy wbite kleszcze i jednego wędrującego... I tak było ciekawie. Potem przejazd do budynku Straży a później już standardowo do domu.
ps-znów coś wcisnęłam i weszłam do edycji. W końcu udało mi się wyjść (podziękowania dla A. za anielską cierpliwość...) ale zegarek się zresetował. Ten licznik mnie przerasta...

Miałam dziś do załatwienia jedną sprawę relacji dom>Reda>Błonia>dom. Wsiadłam więc na rower i pojechałam. Temperatura powietrza w tym czasie rosła. Dobrze, że kask na głowie, bo bym jakiegoś udaru dostała. Ale następnym razem poszukam drogi z mniejszą ilością samochodów, bo płucom na pewno nie służą takie miejskie eskapady pomiędzy rurami wydechowymi. Dwóm osobom zwróciłam uwagę, że lezą po drodze dla rowerów. Jedna pani tłumaczyła się cieniem, którego na chodniku nie było. Wybaczyłam. Rozmowa z panem wyglądała mniej więcej tak:
ja-dlaczego pan idzie po drodze dla rowerów?
on-hmm
ja-tu obok ma pan chodnik
on-a co pani przeszkadza, że idę?
ja-przeszkadza, bo chcę tędy jechać. i łamie pan prawo.
on-doprawdy?
ja-pieszy może poruszać się po drodze dla rowerów, jeśli nie ma chodnika a tu obok jest.
(mija nas grupa idąca po drodze dla rowerów w przeciwną stronę)
on-to proszę im też zwrócić uwagę.
ja-nie rozdwoję się, rozmawiam teraz z panem
on-to niech się pani rozdwoi
Przytkało mnie trochę. Głupi jakiś? Zaraz zszedł na chodnik to podziękowałam i pojechałam. Zjeżdżając po drugiej stronie górki chciałam zahaczyć łokciem jakiegoś lachona idącego środkiem ścieżki ale niestety mi nie wyszło. Następnym razem bardziej się postaram...